و پيــــــامي در راه...

چغلیهای یک دانش اموزی که کله اش بوی قورمه سبزی می دهد!!!(1)

va-payami-dar-rah — Sun, 27 Jan 2008 17:15:18 GMT

به نام او که هدایت می کند هرکس را که بخواهد ...

بازم مثل همیشه زنگ تاریخ شده بود و همتون هم می دونید معلم های تاریخ شروع به صحبت کنند تا وقتی صدای زنگ رو نشنون ول کن نیستند. دوباره معلم ما باید از احمد شاه و ناصرالدین شاه به مدیران و مسئولان و وضع مدیریت اونها در حال حاضر می رسید! در این جور مواقع یا بعضی از بچه ها چرت می زنن یا بعضی هاشون به چیزهای دیگه فکر می کنن و بقیه هم درس ساعت بعد رو می خونند! من هم همیشه در این جور مواقع به همه چی فکر می کنم الا تاریخ! تو فکر بودیم که معلم شروع کرد به گفتن اینها که من نمی تونم همه چیز رو به شما بگم و ایشالله دانشگاه برید و اونجا همه چیز رو یاد بگیرید و یه عالمه حرف که منظور غیر مستقیمش این بود که شما بلا نسبت خنگید الان این چیزا رو نباید بدونید!(نه اینکه سن رای به 18 سال رسیده و ما هنوز یه سال مونده به این سن لعنتی برسیم!) ییهو بحث به بی کفایتی بعضی از مدیران و نمی دونم زیر میزی و این چیزا کشیده شد و من هم یی هو به سرم زد که ایشون قبلاً رئیس آموزش و پرورش بودن. از معلم پرسیدم آقای فلانی شما زمانی که رئیس آموزش و پرورش بودین همچین مسائلی تو این اداره وجود نداشت؟ که ییهو دیدم رنگش تغییر کرد و خودش رو یه ذره جمع و جور کرد و یه چند دقیقه ای سکوت کرد!(بیچاره جوابی نداشت بده،رودست خورده بود!) بعد گفت: من که اینجوری نبودم ولی شاید(!) کسانی که زیر دست من بودند همچین کارایی می کردند! دوباره پرسیدم شما چه کردید که جزء اون مدیرایی که در موردشون صحبت می کنید نباشید که یه دفعه زنگ خورد ... زنگ آزادی دبیر تاریخمون! ایشون هم بحث رو عوض کردن و در مورد جلسه بعد صحبت کرد و رفت ... به همین راحتی و به همین خوشمزگی!

نتیجه گیری:یه سوزن به خودت بزن،یه جوالدوز به دیگران!

فاطمه

نامه ای به امام رضا(ع)

va-payami-dar-rah — Thu, 03 Jan 2008 18:50:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

سلام. چند وقته دلم بد هوای آقا رو کرده. این نامه رو قبلا برای آقا نوشته بودم ولی الان می خوام این نامه رو که از سر دلتنگیه تقدیمش کنم.امیدوارم ازم قبول کنه.ان شاالله.

نامه اي به امام رضــــــا (ع)

آقاي خوبم سلام

و سلامي به سپيدي كبوترهاي حرمت ، سلامي به آرامي آرامشي كه هنگام نگاه بر گنبد و گلدسته هاي حرمت در دلم مي افتد. وسلامي به گرمي نگاه پر مهر تو كه بر من وجدان يخ بسته مي اندازي و تمام قنديل هاي گناه را آب كرده وسر سبزي وبهار را به من هديه مي كني. سلام. سلام از جايي كه شايد كه از راه زميني كيلومترها وساعتها راه باشد ، اما از راه دل تنها ثانيه اي وشايد هم كمتر.امروز هم

دگر بار از راه دل مي خواهم بيايم نزد تو.مهمان نمي خواهي؟

مرا گفته اند در گوشه شرقي زميني به رنگ سبزو سپيد و سرخ و در شهر پر ازآهن و سنگ و دود ، تكه اي از بهشت است. جايي كه حتي شب ها هم نور خورشيد تلأ لو دارد. سراي مردي از ديار مردستان. مردي كه براي عاشقان معشوقي است با نجابت ، و براي مريضان طبيبي است هازق و براي يتيمان پدري است پر مهر، و براي باغ دل گلي است خوشبو، وبراي حاجتمندان تكيه گاهي است بي هيچ شك ، و براي گنهكاران چشمه ايست زلال تا خود را در آن بشويندو پاك شوند.مرا گفته اند از آنجا هر روز خورشيد لطف الهي طلوع كرده و از همان جا خورشيد معصيت غروب مي كند. مرا گفته اند تك تك آجرهاي حرمش آميخته با هزارو يك درد دل است ، درد دلي از عمق وجود. مرا گفته اند در حرمش به روي همه باز است.آنجا تابلويي نيست كه در آن نوشته شده باشد ورود گنهكاران ممنوع ، همه مي آيند. با دستان خالي، چشماني گريان، دلي آلوده،جگري پاره پاره و تو با همان دم مسيحا ييت مرهمي براي همه. روي ضريحت جاي انگشت دستان حاجتمندان است. دستاني كه شايد سراسر پينه ودرد باشد.و يا دستي كه آنقدر ضعيف و كوچك است كه در لا بلاي دستان ديگر گم مي شود و يا جاي دستي است كه شايد روزي نا حق به صورت مظلومي سيلي زده. اما اينجا با دست كشيدن به روي ضريح تو مي خواهد ، تا به لطفت آتش گنه را بر خود حرام كند. راستش نمي دانم چرا هر كه به ديدار تو نائل مي شود از همه حلاليت مي طلبد. شايد چون تو رضايي و رضاي تو بعد خدا به رضاي بنده ي اوست. چه خوب مولايي تو. چگونه وصف تو بگويم. گاه دلم مي گويد اي كاش يكي از كبوترهاي حرمت بودم. بال مي گشودم و آنگاه بود كه با ديگران همسفر مقصد عشق مي شدم. بال مي زدم و بال مي زدم و آنگاه به روي گنبد طلايي تو مي نشستم و چشمانم را مي بستم و به طنين صداي نقاره ها كه از نقار خانه ي حرمت نواخته مي شود گوش مي دادم. اما نـــــــــــه. من كجا و كبوتر درگاهت كجا؟ هر چند كه من اگر چه شايد به سياهي زاغي باشم اما باز هم دلخوشم. چرا كه مرا گفته اند تو مهمان نوازي و با سخاوت.

مرا از تو بسيار گفته اند. چه بسياري از گفته ها آنقدر شگفت انگيز بود هر چه انديشيدم ديدم نمي توانم به روي كاغذ بياورم. اما از لابلاي گفته ها چيزهايي بود كه بسيار متعجبم ساخت. آن هم اينكه تو را مي گفتند امام غريب،در عجبم ، غريبي تو به خاطر آن است كه از وطن دوري. اما آقاي من تو در غربت هم سروري ، وپاك و گنهكار در ركاب تو.اما فرزندت چه بگويد كه نه تنها از وطن دوراست هيچ ياري هم ندارد. سالهاست كه در غربت غيبت نشسته تا روزي كه آدمها حضورش را درك كنند.

مرا گفته اند تو را دشمنت زهر داده. اما من مي گويم تو را تنها يك بار زهر دادند. آن آقا چه بگويد كه روزي چندين بار زهر نامردي مردمان اين روزگار جگرش را پاره پاره مي كند. آقاي خوبم مي گويند تو ضامن آهويي. چرا كه روزي آهو بچه اي را ز دست صيادي نجات داده اي. حال مي گويم كه مثال ما در اين زمان مثال همان آهو بچه اي است كه در دست صيادان دورانمان اسير گشته ايم. پس باز هم سخاوتت را نشان بده. ما را با دعا براي فرج فرزندت نجات بده.

به اميــــــــــــــد آن روز.

داستانک

va-payami-dar-rah — Mon, 26 Nov 2007 15:06:18 GMT

به نام خدایی که عشق را نردبان عرش آفرید ...

داستانک

... رفت...

بند پوتین هایش را محکم کرد و عزم رفتن کرد.

گفتم:کاش نمی رفتی بی تو غروب می کنم.

خندید و گفت:اشتباه نکن من می روم تا خورشید طلوع تو باشم.

***********************

...شکلات...

شبی در خواب دیدمش ایستاده بود واسلحه به دست همچو شیر می جنگید .

ناگهان گلوله ای سینه اش را درید.این چیست که همراه خون از سوراخی جیبش بر

زمین می ریزد؟! آه شکلات هایی را که برایش فرستاده بودم را هنوز نخورده بود .

یاسی(زهرا)

پس نباشد من را غم!

va-payami-dar-rah — Sat, 03 Nov 2007 12:40:18 GMT

سلام.مدت ها پیش تو آرشیو نوشته هام مطلبی رو پیدا کردم که قبلا ها نوشته بودم. از اونجا که خیلی دوستش داشتم دلم میخواست که تو وبلاگم بنویسمش!

او به من می گوید:نترس. اسمش سکینه است. از بهترین دوستان است. همچون مردان راه می رود. حرف میزند. اما در درونش قلب رئوف دخترانه است. از دوستان صمیمی است. از آنانی که هر روز و هرشب را با گپ و خنده هم سر می کنند. او هر لحظه و هرجا که احساس خطر هست به من می گوید نترس! من چاقو دارم! و من تنها به او می خندم! هر روز چو غیرت مردی به من می گوید از راه فرعی تنها نرو. تو که نه چاقویی و نه تکنیکی هیچ نمی دانی. اما من تنها به او می گویم و خدای محمد(ص) یار من است. او هم به من می خندد و می گوید:قبول! اما آن وقت که بخواهند شل و پل بشوی منتظر معجزه ی ربی؟! و باز من می گویم تیزی چاقوی تو نبرد گر او نخواهد آن چنان که خنجر ابراهیم نبرید حنجره ی نازک اسماعیل را! او با من است و من سلاحم روح ایمانم و تکنیکم آیه الکرسی است. پس نباشد من را غم که تا او هست حتی موری و ملخی و ماری هم گزندی نرسانند...

تو بگو!

va-payami-dar-rah — Fri, 26 Oct 2007 14:26:44 GMT

تو بگو آیا جنگ تموم شده؟؟؟

سرهنگ پاسدار محمد صحراگرد زمستان ۸۵

شهید محمد صحراگرد-تیرماه۸۶-یک هفته قبل از شهادت

پیام تسلیت

شهدا از دیروز نگران امروز بودند!

va-payami-dar-rah — Wed, 03 Oct 2007 09:43:03 GMT

شهید رجب بیگی،از دانشجویان پیرو خط امام که به دست منافقین به شهادت رسید،می نویسد:

خدایا! تو می دانی که چه می کشیم؛پنداری که چون شمع می سوزیم و ذوب می شویم و آب می شویم.ما از مردن نمی هراسیم،اما می ترسیم بعد از ما ایمان را سر ببرند.و اگر نسوزیم هم که روشنایی می رود و جای خود را به شب می سپرد؛چه باید کرد؟

از یک سو باید بمانیم که شهید آینده شویم و از دیگر سو باید شهید شویم تا آینده باقی بماند. هم باید امروز شهید شویم تا "فردا" بماند و هم باید بمانی تا فردا "شهید" نشود. عجب دردی! چه می شد امروز شهید می شدیم و فردا زنده می شدیم تا دوباره شهید شویم.

آری،یاران همه سوی مرگ رفتند،در حالی که نگران "فردا" بودند.

خدایا نکند وارثان خون این شهیدان در راهشان گام نزنند! نکند شیطان های کوچک با "خون" این ها، "خان" شوند! نکند "جانمایه" ها برای "بی مایه" های دون "سرمایه"ی مقام شود! نکند زمین "خونرنگ" به تسخیر هواداران "نیرنگ" در آید!

نکند شهادت این پایگاه "دنائت" آن ها بشود! نکند میوه ی درخت "فداکاریِ" اینان را "صاحبان ریا کاری" بچینند! نکند ثمره ی جنگ یارانمان به چنگ "فرنگی مسلکان" افتد! نکند خونین کفنان در غربت بمیرند تا "خویش باوران غرب" کام گیرند! نکند که ...! نه!نه! خدایا هرگز!

این ها که گفتم کفر است! مگر می شود خون حسین پایمال شود؟! مگر می شود دست عباس بر پیکر یزید بیاویزد؟! مگر می شود علی اکبر بمیرد؟! نه،نه،هرگز!

و اما ... شهید عزیز امروز را ندیده ای ... ندیده ای ....

va-payami-dar-rah — Mon, 17 Sep 2007 12:31:18 GMT

به نام پروردگار جهانیان

*برداشت آزاد*

سلام سلام سلام ... ما اومدیم .. با دست پر هم اومدیم .. داریم خودمون رو گول بزنیم ... عکسها برا چند قرن پیشه ... فسیل شده بود گفتیم اینجا بزاریم ! نه بابا شوخی کردیم ...بازهم برداشت آزاد ... باز هم کامرانه های نجف زاده! کامرانه الف و کامرانه ب!!!

حالا 1 ... 2 ... 3 ... می ریم که داشته باشیم اولین عکس رو!(به قول عمو اینی یا همون آقای اینانلو!)

یاسی: وقتی برنامه صلوات رو گذاشتیم فاطمه رو جو گرفت و گفت میخواد هشت هزار و هشتصد و هشتاد و هشت صلوات بفرسته! صبح روز نیمه ی شعبان وقتی رفتم خونه ی عموم واسه جشن دیدم فاطمه نشسته و در حال فشار دادن صلوات شماره! خندیدم و با صدای بلند گفتم بمیرم الهی دست بچم تاول زده! و همه خندیدن ... آخه داشت خفه می شد!!! فک کن!!!

فاطمه: دروغ میگه! من خودم از قبل دوست داشتم 8888 تا صلوات بفرستم!...ولی آقای شفیعیان نذاشتن!(آقای شفیعیان دیدین عقده تو دلم شد!) تازه خیلی هم حال داد .. تو مجلس صدای تیک تیک میومد همه این ور و اون ور رو نگاه می کردن ببینن صدای چیه! منم به روی خودم نمی آوردم! این هم عکسه صلوات شماره که زهرا گرفتش!میگم ها .. سمت چپ به جای صفر جای یه هشت دیگه هم خالیه! فک کن! میشد هشتاد و هشت هزار و هشتصد و هشتاد و هشت صلوات ... وای نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه!!!

یاسی: غروب عروسی یکی از بروبچس بود ... آخی الهی رفت مشهد ... نمی دونم چرا تازگیها همه دخترامون راه دور می رن ... اون روز عروسی، عروس روی سرم دست کشید و گفت ایشالله بعدی نوبت تو باشه! ... منم گفتم نه خیر ! من قصد ازدواج ندارم میخوام پله ها ترقی رو یکی یکی بالا برم ولی اگه یه موردی داشتی می تونی با بابام صحبت کنی ! ولی من باز قصد ازدواج ندارم!

فاطمه: اصلاً چه ربطی به عکس داشت حرفای تو؟ باید می گفتی یادش به خیر مرو ای دوست گوش دادیم ... (فکر میکردم تو رودیدن یه تولد .. یه طلوعه تو غروبه آشنایی )... تازه آهنگ سوبزی راوی(!) رو هم نگفتی!!! بهر حال ما هروقت می ریم لب دریا،دریا وحشی میشه! این هم یه نوعش!!!

یاسی:این عکس رو موقع انتخابات شوراها گرفتیم.به نظر من بدون شرح بهترین عنوان واسه این عکس.

فاطمه: وای فک کن! منم بدون شرح!!!

یاسی:واین داستان ادامه دارد.......آقا مجید به سقف رسید.....!!!!

فاطمه: از مشمولان غایبه! قراره ما لوش بدیم!!!

یاسی:شنیدید می گن سر پیری و معرکه گیری،حالا قضیه این درخت توی حیاط خونه فاطمه اینها شده که سر سیاه پاییز هوس شکوفه دادن کرده.ان هذا لشئی عجاب .!!!!!

فاطمه:آدم باید این درختا رو کتک بزنه! موقع بهار نه شکوفه داد و نه تو تابستون از میوه خبر بود! حالا بعد از خمسه خرکچی! خدایا تو که به ما معجزت رو نشون دادی ... حالا میوه ی این شکوفه رو هم به ما نشون بده! الهی آمین!

یاسی:اینم سید مرتضی است.من وبا این عکس حرف هاست .هر وقت دکمه روشن مبایلم رو می زنم چشمم به عکسش می افته ومی گم سلام سید مرتضی وکلی باهاش دردو دل می کنم.غرض از گذاشتن عکس این عزیز اینه که می خوام یه خاطره بگم .من همیشه می گفتم که سید مرتضی شبیه عمومه که دایی فاطمه هم میشه اما فاطمه باور نمی کرد تا اینکه یه روز خودش وقتی اتفاقی سرش رو بلند کردو چشمش یک دفعه به عکسش افتاد،یکه خوردو با صدای بلند گفت وای فکر کردم داییه.البته بعدها بقیه هم با ما هم نظر شدند.

فاطمه: من میخوام از راوی خوبمون آقای عزیزی تشکر کنم ... چون اگه ایشون در وب سایتشون از سید مرتضی صحبت نمی کردند ما فقط از سید مرتضی اسمش رو بلد بودیم. یاسی یکی بزنم تو کلت؟!! من اگه حساب تو رو نرسیدم! سید مرتضی خیلی شبیه داییمه! فک کن! ما یه سید مرتضی داریم... دلتون آلو!

یاسی:اینجا رو احتمالا همه می شناسن هفت برادر که توی جاده زیبای چالوسه .من هفته پیش از این جاده گذشتم تا به ییلاقمون برسم.ییلاق ما که سرزمین پدری فاطمه وهمچنین زادگاه مادر بزرگ وپدر بزرگ منه.مادر بزرگ من هفت برادر داره که یکی اش بابای فاطمه است فک کن بنا بر ظاهرشون رو هر کدوم اسم یه برادرش رو گذاشته بود.

فاطمه:وای آره ... چقدر خندیدیم! ... اون که از همه لاغرتره رو فهمیدی که کیه! حالا یاسی تو هم پته مته های ما رو بریز رو آب ...

یاسی: اینجا نما از بالای پل زنگوله است که غیر ازدرمانگاه ندا ،یک مسجد هم داره.اینجا یک جاده فرعی داره که به سمت بلده میره.اگر دوراهی دوم رو هم رد کنیم وتا آخر خط بریم در آخرین و بالاترین نقطه به ییلاق ما میرسید.

فاطمه:آدرس از این سرراست تر نمی تونستی بدی؟! یاسی راست میگه ... این ییلاق آخر دنیاس ... عروسی هاش هم باحاله!

یاسی:اینجا هم ییلاق ماست ،آخر دنیا.البته الان به لطف وام دولت بعد زلزله بلده از حالت روستاییش در اومده.یادش بخیر بابام گیر داده بود چرا دیگه صدای خر نمی یاد حق داشت چون به جای صدای خر فقط صدای اره موتوری وجوشکاری میومد وبه جای ساختمون های سنگ چین وکاه گلی ساختمون های چند واحده آجری به چشم میومد.البته جای شکرش باقیه که هنوز عطر پهن گوسفند ها وصدای زنگوله هاشون میاد.

فاطمه: من آخرین باری که رفتم اونجا دو یا سه سال پیش بود. قبلنا باحال تر بود ... ولی حالا ...

یاسی :اینجا جون میده واسه خودکشی نه بابا این حرف ها چیه ما بچه مثبتیم.بهتره بگم جون میده واسه پروازالبته با چتر.

فاطمه: این جا جون میده آدم بلند بلند شعر بخونه ... جیغ بکشه ... فریاد بزنه ... گریه کنه ... البته تا موقعی که از صدای اون کسی اون دور و اطراف جمع نشه!!! ... موافقی یاسی با این کار؟!

یاسی:اینجا مقبره آقاسید مصطفی است. عموی مادر بزرگ فاطمه، از اون سید های پاک .کلی حاجت میده منم نذرم رو همون جا ادا کردم.کاش فاطمه یه خورده به جدو آبادش می رفت.

فاطمه: یعنی چی یاسی؟ ها؟ ها؟ ها؟ ها؟ هر که را اسرار حق آموختند/مهر کردند و دهانش دوختند ...! تو از کجا میدونی من به جدو آبادم نرفتم؟!! آقا سید مصطفی .... نمی دونم چی بگم ... فقط بگم که در زمان حیاتش با بهشت و ملائک در ارتباط بود و ...

یاسی:این منم رو به محل .چیه لابد شمام می خواین بگید که با این همه ادعا رفتم اونجا چرا چادرم رو در آوردم باید بگم که من آدم تعصبی نیستم ومطمئناً نمی تونستم با چادر از کوه برم بالا پس با حفظ حجاب اسلامی وخیلی خانوم وباکلاس به همه جا سر می زدم.

فاطمه: میگم که یادت نرفته اون صخره نوردی رو که! منم بودم همین کار رو می کردم ... یی هو اگه چادر به پات گیر می کرد و از کوه میفتادی چی میشد؟! البته چیز خاصی هم اتفاق نمی افتاد فوقش دیگه می مُردی و مثله مثله می شدی!!!

یاسی:اینجا وا خوش سنگه جایی که میگن یه گنجی داره که طلسم شدست .ولی اگه طلسمش بشکنه اونوقته که کل مملکت رو می تونی بخری .البته از این گنجها اونجا کم نیست..خیلی ها تلاش کردن تا پیداشون کنن اما مگه الکیه.

فاطمه: من اینجا نرفتم ...! یعنی چی! چقدر خوشگله! راست میگه .. اونطرفا گنج میگن زیاده! بعد اونطوری هم که ما شنفتیم میگن مارها از گنجها مواظبت می کنن و هرکی بره طرفشون میکشنش! نمی دونم راسته یا دروغه! میگم یاسی الان همه بیل و کلنگ جمع می کنن میرن اون ورا !!!

یاسی:اشتباه نکنید این دو نفر که می بینیدنه از اعضای انتفاضه اند ونه طالبان بلکه دونفر از هم وطنان شمان که از بی ماشینی وبدلیل داشتن عجله برای رفتن به خونشون مجبور شدند کلاس و ملاس کنار بگذارند وسوار بر وانت به سوی خونشون بشتابندومسلما از ترس آفتاب سوختگی به این شکل در اومدند.من وخالم ،با این تفاوت که اون کلاه سرش رفته چون ازدواج کرده است.

فاطمه: من که شما رو نمی شناسم ...!!! اصلاً به من چه! من که نیومدم اونجا! به جاش رفتم یه جای دیگه!

خب این هم از پست این دفعه ما! دیگه هرچی گشتیم موضوع خوبی پیدا نکردیم ... گفتیم بازم بریم سراغ برداشت آزاد! خوبه ها! آدم تا موضوع کم میاره یه سری عکس بزاره ... ما باز یه عالمه عکس داریم ولی دیگه برای سوژه سوخته اند! من خودم یه عالمه سوژه برای نوشتن دارم ولی اصلا حوصله ی نوشتن ندارم ... اصلا من و یاسی خودمون سوژه ایم ..!! حلول ماه رمضان هم مبارک ... من دارم میرم مهمونی پیش خدا ... شما رو هم می بینم اونجا ...

زیاد از حد خود را تحت فشار نگذار،بهترین چیزها زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری «گابریل گارسیا مارکز»

ما رو هم دعا کنید ...

"ما چون دو دریچه رو به روی هم/آگاه ز هر بگو مگوی هم/هر روز سلام و پرسش و خنده/هر روز قرار روز آینده/اکنون دل من شکسته و خسته است/زیرا یکی از دریچه ها بسته است/نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد/نفرین به سفر که هر چه کرد،اوکرد"

تقدیم به یاسی ... برای خاطراتی که با این شعر داشتیم ...

اللهم عجل لولیک الفرج

در پناه خدا ...

خدا کند که بیایی ...

va-payami-dar-rah — Mon, 27 Aug 2007 15:24:18 GMT

گل نرگس تو کجایی *.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*. دلم می میرد از داغ جدایی

اگر دانم که با مرگ من آیی 0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.*.0.* دعا کن من بمیرم تو بیایی

باز هم سر قرار نیامدی

روز ها بود از پس انتظار تو می شمردم قطره های باران را ...

می شمردم قایم باشک بازی خورشید و ماه را ...

تا ببینم روز ها در تقویم چشمان منتظرم چگونه می گذرد... دیروز حرف تو بود ... تازه فهمیدم در این دنیا هر سوالی را جوابی است ... اگر این طور است پس چرا سوال دلم هنوز بی جواب مانده. چرا هنوز کسی نمیداند که تو کی میایی ....

هرسال این دلم در کنج تنهایی هایش به امید آمدنت قراری با تو میگذارد... نیمه شعبان امسال هم آمد اما چه بگویم که تو باز هم سر قرار نیامدی ....

سلام! جشن تولد امام زمان(عج) بر شما مبارک. دوستان گلم اگر دوست دارید به رسم عشق و دوستی هدیه ای به مناسبت تولد اقا بهش بدید توی برنامه صلوات ما که به نیت تعجیل در ظهور آقا امام زمان (عج) است شرکت کنید.اگر خواستید در قسمت نظرات وبلاگ اعلام آمادگی کنید و همان جا تعداد صلوات هایی که می توانید بفرستید رو مشخص کنید و سپس همگی شب نیمه شعبان از ساعت 7غروب تا 10 شب (یعنی زمانی که ما کنار دیگ نذری حلیم هستیم) صلوات ها رو بفرستید تا با ما در ثوابش شریک شوید. در ضمن مطمئن باشید که ما در اون لحظات روحانی و هنگام هم زدن حلیم نذری اسم تک تک شما دوستان جان(!) را که با ما همراه شدید را خواهیم آورد

اللهم عجل لولیک الفرج

به امید ظهورش

زهرا و فاطمه

اندر احوالات من!

va-payami-dar-rah — Fri, 29 Jun 2007 15:44:18 GMT

بنام او....

در ابتدا خدمتتان عرض کنم این متن در آشپزخانه و در کنار گاز و دیگ غذا و ملاقه نوشته شده!پس اگر کمی شور ویا برعکس بی نمک است به بزرگی خودتان ببخشید!!! ما هنوز آنقدرها وارد به مقوله ی آشپزی نشدیم.

سلام علیکم!دوستان و رفقا حال و احوال چطوره؟ به کام باشه ان شاءالله! غرض از آپ جدید اتفاقاتی است که در این مدت برای اینجانب در این مدت رخ داده که به اختصار عرض میکنم!

اول از سفر تهرانم بگم که خیلی خوب بود! اصولاً سفرهای مجردی همیشه کیف میدهد البته بگم که باز هم فاطمه رو با خودمون نبردیم! به دو دلیل: اول اینکه جای بچه ها نبود و ما هم نمی تونستیم مسئولیت زیر هجده ساله ها رو قبول کنیم! و دوم این که ترسیدیم بیاد و برامون دردسر بشه هم به خاطر طرح ضربتی جمع آوری اراذل و اوباش و هم بیرون کردن اتباع خارجه که در هر دو مورد امکان دستگیری فاطمه وجود داشت!!!

جوابیه فاطمه (خدایا خداوندا من به کی بگم خودم نرفتم باهاشون!!! آقایون خانوم ها من این رو تکذیب میکنم چون خودم از رفتن باهاشون انصراف دادم! البته خود زهرا هم میدونه با نیومدن من چه مشکلات عدیده ای براشون پیش اومد! در مورد طرح جمع آوری اراذل و اوباش هم بگم خب راس میگه بچم! وقتی با اینها باشم معلومه که منو جمع میکنن! در حالی سرکرده مون زهرا باشه! در مورد اتباع خارجی زهرا مگه انگلیسیها رو هم جمع میکنن؟!!! خاک تپه شدی حالا!!!)

از تهران هیچی نمیگم چون خبر خاصی نبود همون چیزهای تکراری که تو سفرنامه قبلیم گفته بودم که اگه نخوندین میتونین از تو آرشیو آبان ماه پیداش کنین! اما بگم از صبح روزی که قرار بود ما ظهرش به مقصد تهران حرکت کنیم. ساعت 6:45دقیقه صبح بود و ما هم در خواب ناز که ناگهان فرو رفتن سوزنی را در پایمان احساس کردیم!از خواب پریدیم و متوجه شدیم که آن سوزن در بیداری در پایمان فرورفته که البته با بلند شدنمان به جای سوزن زنبوری را دیدیم که در بسترمان رژه میرفت! و همان لحظه که فهمیدیم چه بلایی سرمان آمده جیغی کشیده و مادرمان از اتاق به بیرون پرید و به دادمان رسید! خلاصه قضیه به خوبی و خوشی تموم شد و ما راهی شدیم! اما چشمتان روز بد نبیند!!! شب که رسیدیم تهران تا صبح خواب به چشممان نیامد به دلیل سوزش و خارشی که پایمان داشت! صبح هم که بیدار شدیم دیدیم پایمان در کفش نمی رود!!! و همین طور در حال ورم کردن هست! ما خودمان را زدیم به بی خیالی اما انگار اطرافیان بی خیال نمیشدند و اصرار داشتند که حتما سری به دکتر بزنیم! ما هم که هی همش نه می آوردیم بالاخره تسلیم شدیم! در راه که ما را دلداری میدادند که عیب ندارد فوقش یه دونه آمپول بدهد! ما هم از آمپول جماعت بیزار!!! سه تا صلوات نذر کردیم تا با دارو حل شده و یک آمپول هم به ما داده نشود! اما خانوم دکتر لطف کردند و با توجه به سفارشات ما یک بسم الله گفتن و صلوات های ما رو به باد دادن! البته به باد ندادن سرلوحه ی خودشون قرار دادن!!! با توجه به اینکه ایشان به جای یک آمپول سه عدد آمپول تجویز کردن! و گفتن هر سه همین الان تزریق شود! ما هم که سکته ی ناقص زده بودیم خدا رو شکر کردیم که بیشتر صلوات نذر نکردیم! والا معلوم نبود تعدادش به چه اندازه ای می شد!

در تمام مدتی که ما در تهران بودیم فاطمه خانوم تک و تنها خانه و کامپیوتر را گیر آورده و دلی از عزا در آورده و 15ساعت کارت اینترنت را در سه چها روز خورد!!!

جوابیه فاطمه (به نظر شما کسی که بعد از چندماه فارغ از هرگونه استرس درس و امتحان و دعوای دیگران(!) پا به اینترنت گذاشت عقده ای نمیشه؟! خب من هم تمام دق دلیم رو تو این چند روز خالی کردم!)

بر طبق پیش بینی هایمان در تمام مدت ما حتی یک بار هم لای کتابمان را باز نکردیم البته بگم درسهای قرانی مان را خواندیم! تهران برای ما که تازه از شمال خنک آمده بودیم همانند آتش بود که البته برای ما پیروان ابراهیم علیه السلام به لطف خدا همیشه آتش گلستان است اما یک چیزی فکر ما را خیلی مشغول میکرد! چرا که ما هی میخوایم به صورت نامحرمان نگاه نکنیم تا هم بچه مثبت بمانیم و هم تعهدمان را نسبت به شوهر اینده مان را زیر پا نگذاریم ولی باز این قیافه های عجیب و غریب پسرخانم های تهرانی نمیزارد! (پسرخانم ها شامل جوانهای متعهدی است که هر ماه با مامان هاشان برای ابرو گرفتن و اصلاح به آرایشگاه ژینوس خانم تشریف میبرن!!!) البته بی انصافی نکنیم که تهرون بچه های مثبت هم زیاد داره! چرا که ما اونجا شاهد بودیم خیلی از جوونها برای فاطمیه پیراهن مشکی تو این گرما پوشیده بودن! البته بنده یادم رفته بود که فاطمیه است و از این مسئله که لباس مشکی با خودم نبرده بودم خیلی خجل بودم! البته به محض برگشتن مشکی به تن کردیم! راستی بگم ما فقط به دید برادری به همشان نگاه کردیم که از همین جا هم دوباره از شوهر آیندمان عذرخواهی میکنیم!( این ها رو نوشتم تا بعدا بخونه و مطمئن باشه ما پاک پاکیم! از دوستانی هم که عقاید ما را املیسم میدانند خواهشمند است به جای پوزخند به عقاید ما کمی فکر کنند!)

********************************************************************

انا لله و انا الیه راجعون

بچه هایی که وبلاگ ما رو دنبال میکنن میدونن که قبلا یه متنی رو نوشته بودم در رابطه با شهید ایمانی

که در واقعه ی سقوط هواپیما سپاه به مقام رفیع شهادت رسیده بود! حالا هم میخوام دوباره یه خبر بد

در مورد عروج یک پاسدار دیگه بدم. سرهنگ محمدعلی صحراگرد که در سپاه تهران

خدمت میکرد و از دوستان قدیمی پدرم که سالهاست با ما رفت و آمد خانوادگی داشت. آخرین باری که

به منزل ما اومد آبان ماه 85بود که با یک جعبه شیرینی برای دیدن پدر و خانواده تشریف آورده بود که

متاسفانه بعد از برگشتن به تهران دچار بیماری شده و طی بستری شدن در بیمارستان پزشکان

سرطان پیشرفته ی ریه ی اون رو تشخیص دادن که ناشی از اثرات شیمیایی به جا مونده از جنگ بود.

سرطان ریه به کبد حمله ور شد و مدتی بعد هم کبد از کار افتاد و سرانجام سرطان به خون ها هم

رسید و خیلی زود اون رو از پا انداخت و این شد تا پزشکان از او قطع امید کنند! 2هفته پیش بود که

ایشون رو به خونه ی پدریش واقع در یکی از روستاهای شهرمون میارند و از همون روز تا حالا پدرم و

باقی دوستانش که بسیار از این واقعه ناراحت بودند، شب و روز در کنارش بودن و او تا آخرین لحظات

روحیه ی شوخ و بذله گوی اش را کنار نگذاشت! خودم رو نمیبخشم چرا که نه در هنگام بیماریش به

کنارش رفتم و نه در تشییع جنازش شرکت کردم. هرچند یه جورایی عذرم خواسته است به دلیل درس و

مشغله این امکان برام نبود در ضمن فک نمیکنم دیدن ایشون در اون حالت چندان هم مناسب حال من

می بود چرا که حالا که دو روز از عروج ملکوتیش میگذره میبینم و شاهدم که خانواده ام چطور آشفته

اند! هنوز باورم نمیشه عمو محمد،همونی که همیشه با من شوخی میکرد،همونی که از بچگی علاقه

وافری به من داشت،همونی که ......!

نمیدونم چی بگم فقط میگم کجان کسایی که میگن جنگ تموم شده!

عمو محمد خدا حافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام ...

مرو ای دوست،مرو ای دوست

مرو از دست من ای یار ...

که منم زنده به بوی تو،به گل روی تو!

مرو ای دوست،مرو ای دوست

بنشین با من و دل

بنشین تا برسم مگر به شب موی تو

تو نباشی چه امیدی به دل خسته ی من

تو که خاموشی بی تو به شام و سحر چه کنم با غم تو ....

فاتحه مع صلوات ...

در پناه بی بی

زهرا(یاسی)